کول کول چهارشنبه

امسال هم مثل همه سالها مراسم کول کول چهارشنبه در روستای موشنگاه برگزار شد و شاید از آن شادی و شعف گذشته و شلوغی قدیم به دور بود ولی گرامی داشته شد.. یادم هست همین 20 سال پیش که توی محل زیر درخت یادگار ( مایزی دار ) آتش روشن می کردیم و با چوب دستی و پارچه های کهنه  و آتش گرز درست می کردیم و به هوا پرتاب می کردیم ... پریدن از روی آتش و شعر سرخی من از تو ...جشن می گرفتیم و در آخر هم سر سفره شام ...کوکو سبزی  ....آی می چسبید.... با ماست و دوغ محلی

 تالش صافَه ، روشونَه ، مَنگی مونو

تالش مِردَه ، آسونَه سنگی مونو

تالش چّمن تی یَه ، چمن خاسَ یار

سَسی راش بمِرم ک ّ زنگی مونو


بهار دَرمَه کوکومَست آبَه خونو

هر چی دنیا غَمَه ، لوکی دَمونو

پَر بژَن پَر دومَنی ناجَه دیلَه

کافیره دیل کوکو غَمی آزونو

.........................ترجمه فارسی..........................

تالش زلال است روشن است و به ماه می ماند

تالش مرد است آهن است و به سنگ می ماند

تالش جان من است ، یار نازنین من

فدای صدایش که همچون زنگ است


فصل بهار فرا رسیده فاخته مست گشته و می خواند

تمام غمهای دنیا در گلو می مانند

پر بگیر پر ، در آغوش آرزوی (دومن )

دل غمگسارم ، درد آشنای فاخته است .

 

 

 

یادش بخیر

/ 1 نظر / 42 بازدید
شهزام میرزایی

از ترا بمرم.همش پارتی بازی کری. چند تا عکسم از چوپان معله و اهالی ها نشون بده که هنوز آسفالت ندارن. مشت صدراله چند تا کیخداوون جمع آکره آسفالت بکره دیه. بعدشم مسن ترین آدم موشنگاه حاجی عزیزی مرهوم نیه. شمه تحلیل از موشنگاه محترمه ولی بر اساس مدارک موجود موشنگاه برگرده به اواسط دوره قاجار و .....